ACHTSE BARRIER | Blogs

Ik weet het niet, maar ik weet dit wel

Ik heb geen verstand van de complexe situatie in Israël en Gaza.
Ik weet niet precies hoe die geschiedenis in elkaar zit, hoe ooit grenzen zijn getrokken, wie wat ooit heeft gedaan en wanneer. Ik ken de plaatselijke, religieuze en geopolitieke verhoudingen niet in detail. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dit:
Elke dag, elk uur, sterven er mensen.
Er huilen moeders.
Kinderen, vrouwen, mannen, raken gewond, verminkt, getraumatiseerd of kwijt en gaan dood. Iedere dag.
Tienduizenden kinderen lijden aan acute ondervoeding. Hun lichamen zijn zo verzwakt dat zelfs gewoon eten nu dodelijk kan zijn.
Voedsel en medicijnen staan op een paar kilometer afstand maar worden niet toegelaten.
Een nachtmerrie wordt bewaarheid en ik kijk machteloos toe.

En ergens wordt er gejuicht, of gezwegen.
Of gerechtvaardigd.
Of gewachtop wat

Ik weet niet hoe je vrede maakt in een gebied dat zo doordrenkt is van pijn, woede en een complexe geschiedenis.
Ik weet niet of ik daar iets zinnigs over kan zeggen.
Maar ik weet wel dat geweld geen vrede brengt.
Nooit.

Mij uitspreken, dat is het enige wat ik kan doen.
Niet om gelijk te hebben.
Niet om partij te kiezen.
Mijn woorden komen niet voort uit haat, maar uit verlangen naar menselijkheid.
Om uit te spreken dat ik het niet weet.
En dat het me desondanks raakt, diep.

Iedere dag raakt het me en ben ik verbijster; dat er een mens kan zijn die denkt: ik jaag deze mensen op, met bommen en granaten, ik sluit hen af van eten en medicijnen, dan gaan ze vanzelf dood.
Dat een mens, geschapen om te leven en te zorgen, dit kan bedenkendát gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.

Ik ben niet tegen Israël.
Ik ben niet tegen Gaza.
Ik ben niet voor de ene groep en tegen de andere.
Ik ben voor mensen.
Voor kinderen die zich veilig moeten kunnen voelen.
Voor vaders en moeders die voor hun gezin kunnen zorgen.
Voor ouderen die hun laatste jaren in rust willen doorbrengen.

Ik ben tegen geweld.
Tegen het idee dat wie het hardst slaat het laatst slaat.
Tegen het denken dat pijn van de één minder telt dan die van de ander.

Ik ben voor vrede.
Voor dialoog, hoe onmogelijk ook.
Voor compassie, ook als het moeilijk is en een harde grens moet trekken.
Voor menselijkheid.

Ik weet het niet.
Maar ik weet dit wel.